نمیدانم چه بر سر ما انسان ها آمده، ما همان هایی هستیم که تمدن ها را ساختیم. ما همان هایی هستیم که مرزهای فناوری و تکنولوژی را باید به جلو ببریم. ما همان هایی هستیم که باید باشیم.

کمتر کسی برای پیش برد دانش ها میکوشد. انگار با دانش پدرکشتگی داریم علم را یک تلکیف مدرسه ای میبینیم تا معلم امضا بزند. علم را یک تمرین دانشگاهی میبینیم تا پاس شویم.

مایحتاج زندگی را آرزوی خود کرده‌ایم. نشستیم و ایراد میگیریم. حتی کسی جرعت ندارد دست به کار جدیدی بزند که مبادا خطا کند. کاش یروزی بدانیم تنها راه درست انجام دادن کاری، پیدا کردن خطا هاست.

ما همان هایی هستیم که باید باشیم

ما همان هایی هستیم که باید باشیم

ما خودمان را محدود کردیم، محدود به یک شغل، محدود به یک درآمد، محدود به یک زندگی. کمتر کسی را میبینم از رویاهای بلند پروازانه اش سخن گوید تا به اون بخندیم.

اصلا رویایی هست؟ کسی نمیخواهد به ماه سفر کند؟ کسی نمیخواهد ربات مبارز بسازد؟ کسی نمیخواهد بزرگترین نویسنده شود؟ اصلا فکرش را کردیم که وارد سنجش جهانی شویم؟

ما اجزای سیستم جامعه هستیم اگر درست کار نکنیم سیستم هم ناکارآمد خواهد بود.
نمی گویم همه چی تقصیر ماست اما بی تقصیر هم نیستیم.

از من می شِنوی پاشو و پیگیر رویای احمقانت شو…

دسته‌ها: موفقیت

مهدی درویشی

مهدی درویشی هستم !

4 دیدگاه

LEYLA.H · ۹۷/۰۸/۰۹ در ۶:۵۵ ق.ظ

شما باید نویسنده میشدین نه مهندس !
البته شاید هر دوش ..

    مهدی درویشی · ۹۷/۰۸/۱۲ در ۱۱:۴۶ ق.ظ

    نمیدونم در پاسخ باید چه چیزی بنویسم اما انگیزم برای نوشتن این نوشته های کوچیکِ وبلاگ چندین برابر شده : )
    ممنونم از وقتی که برای مطالعه گذاشتین و انرژی که دادین..

LEYLA.H · ۹۷/۰۸/۰۹ در ۶:۵۶ ق.ظ

🙂

چرخ را دوباره اختراع کن ! - مهدی درویشی · ۹۷/۰۸/۱۲ در ۱۲:۰۰ ب.ظ

[…] شود میتوان چیزی بهتر از آن چیز ساخته شده ساخت. اگر توانایی و وقتش را داریم کامل گرایی را کنار بگذاریم و یک چرخ […]

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *