گاهی وقت ها ما بین دو راهی دستاورد کوتاه مدت و بلند مدت قرار میگیریم.
انتخاب بین این دو گزینه به سادگی امکان پذیر نیست، گاهی ما دوست داریم زودتر به دستاورد برسیم و این موضوع در کنار مزایایش، معایبی هم دارد.

اولین تجربه رسمی شغلی من _ که همچنان میخواهم راجبش بنویسم _ در اسفند نود و پنج شکل گرفت که در کمتر از یک هفته دوام نیاورد، بعد از یک محاسبه کوچک متوجه شدم این شغل میتواند یک هدف کوتاه مدت صرفا برای رسیدن به یک درآمد خوب برای من نوجوان باشد و من با رسیدن به چنین هدفی، هدف های بلند مدت خود را باید متوقف یا با سرعت کمتری به آن ها بپردازم که هم زجر آور و هم لذت بخش بود اما حس تسلیم شدن تا یک هفته همراهم بود تا استفا توانست آن را از من جدا کند.

چنین تجربه‌هایی را بسیار در زندگی تجربه می کنیم هدف های کوچکِ در دسترس لذت بخش در قبال رویاهای بلندپروازانه‌ی نامشخص.

اگر زندگی را یک مسابقه دو و خود را یک دونده در نظر گیریم میتوان این دو را به دوی سرعت و دوی ماراتن تشبیه کرد، هر دو دستاورد هایی دارند اما ارزش آن ها یکسان نیست، میتوانید تحمل و استقامت بیشتری به خرج دهید و از قهرمانی ماراتن‌تان لذت ببرید و یا وارد نبرد دوی سرعت شوید و زودتر در آن برنده شوید و بازهم لذت ببرید. اما همانطور که گفتیم ارزش این لذت ها متفاوت است و راه مشخص کردن آن چیزی جز فریاد درون ما نیست.. کافیست به صدای درونتان گوش کنید تا راه واضح تر شود.

حالا فکر میکنم انتخاب راحت تر است!

دوست دارید قهرمانِ دوی سرعت باشید یا قهرمان دویِ ماراتن؟

 

اگر متن بالا را خواندید نوشته های زیر هم میتواند لذت بخش باشد:

قبل از شروع مسیر بلند مدت بدانیم

از اهداف بلند مدتتان میترسید؟

 

دسته‌ها: توسعه فردی

مهدی درویشی

مهدی درویشی هستم !

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *