تاریکی. از واقعی ترین چهره های تاریکی عدم حضور نور نیست، بلکه عدم اعتقاد ما به بازگشت نوره.
نور در تاریکی مثل امید در ناامیدیست. ما زمانی در تاریکی مطلق زندانی میشویم که اجازه وارد شدن امید را ندهیم.. یک امید و روشنایی میتواند یک فرصت کوچک باشد، میتواند یک دوست جدید باشد یا حتی میتواند یک کار احمقانه و متفاوت باشد.
HOPE.

HOPE.

گاهی ما انسان ها هی دور میشویم و هی دور میشویم و در تنهایی خود غرق در تاریکی میشویم اجازه وارد شدن هیچ نوری را نمیدهیم و در بدترین شکل ممکن دچار تاریکی میشویم.
تاریکی برای بقای خود پذیرای هیچ نوری نیست. تاریکی خود یک چرخه معیوب است و هرباره مارا بسوی نابودیمان سوق میدهد.
بیایید به این تاریکی پایان دهیم، بیایید نشان دهیم امید یک واقعیت است. روشنایی همیشه برمیگردد.
دسته‌ها: تاریکی

مهدی درویشی

مهدی درویشی هستم !

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *