مقدمه: مدت خیلی زیادی هست که میخوام چنین مطلبی بنویسم، از زمانی که انتخاب اولم نیمسال دوم یعنی ورودی بهمن بود.

چیز ساده‌ای به نظر میرسه اما یک زمان طولانی برای تصمیم گیری بین ورودی مهر شدن یا بهمن شدن صرف شد تا یک تصمیم نسبتا درست بگیرم و الان از گرفتن اون تصمیم خوشحال باشم 🙂

راستی قبل از خوندن باید بدونین این انتخاب من برای مقطع کارشناسی ناپیوسته در رشته مهندسی نرم افزار بود که تونستم در دانشکده فنی و حرفه‌ای شهید شمسی پور قبول بشم، میتونید در مهدیلوژی بیشتر راجبم بخونید.

 

همیشه از ورودی بهمن بودن احساس عجیبی داشتم و وقتی دقیق تر دیدم متوجه شدم این احساس ناخوش‌آیند من بخاطر دو چیز کاملا بی ربط هست وقت این بود این دو موضوع رو حل کنم تا بتونم انتخاب درست تری داشته باشم..

چالش اول: دونت بی اِ لوزر

مورد اولی که مانع انتخاب بهمن ماه برای من میشد احساس بازنده بودن بود! احساس میکردم افرادی که ورودی مهر رو نمیتونن قبول شوند به ناچار روی انتخاب دوم خود یعنی ورودی بهمن تکیه می کنند و ورودی بهمن میشوند ! احتمالا تئوری درست بوده اما اصل موضوع اشتباه، بیشتر دوستان و دانشجویانی که میدیدم به ترتیب انتخاب هایی که داشتن معمولا دانشگاه مورد نظر مهر و بعد بهمن رو پشت بندش انتخاب می کردند و اما قبول نشدن در ورودی مهر به هیچ عنوان یک بازنده از من نمیساخت!

چالش دوم: منِ پیر تر

من در هفده سالگی وارد دانشگاه شدم و معمولا بچه های فنی یک سال بخاطر نداشتن پیش دانشگاهی زودتر راهی دانشگاه میشوند اما هفده سالگی من تا پایان ترم دو ادامه داشت، یادم میاد سر کلاس شبکه موقع انتخابات بود و وقتی همه در حال بحث سر انتخابات بودند استاد پرسید کسی هست که نتونسته باشه رای بده و در کمال ناباوری تنها دست بالا رونده من بودم. البته دوست دیگری بود که مقاومت میکرد از فهمیدن بقیه.

رقابت هم میتواند خوب و هم بد باشد و مطمئنن با دوستانی که شروع کردیم یک ترم عقب تر میموندم و این دومین دلیلی بود که احساس میکردم عقب میوفتم از مابقی دوستانم! و تقریبا بیشتر دوستان ورودی مهر رو انتخاب کرده بودن.

چالش هایی که دیگر چالش نیستند

مدت کمی نگذشت که با خوندن کتاب طرز فکر دکتر کارول دوک متوجه شدم این چالش ها اصلا چالش نیستند و فقط بخاطر داشتن یک طرز فکر ثابت هستند!

با کمی فکر فهمیدم ورودی بهمن بودن هیچ ربطی به بازنده بودن نداره و فقط یک قفل ذهنی بابت ورودی های اطراف بود. یک ترم چیزی حدود چهار، پنج ماه وقت میخواد و چهار ماه منو از چیزی نسبت به بقیه عقب نمیندازه و کسی رقیب من نیست جز خود من. و چیزی که من میخواستم با زودتر دانشگاه رفتن حل نمیشد!

طرز فکر ثابت و کامل گرایی فقط چند خطای فکری برای من بوجود آورده بود که با کمی فکر میشد حلش کرد و همینطور هم شد 🙂

مزایای ورودی بهمن نسبت به ورودی مهر:

  • وقت برای بیشتر پرداختن به فعالیت های آزادانه
    • من از این وقت برای ورزش کردن، وبلاگ نویسی و کارهای دیگه استفاده کردم
  • دلتنگی برای دانشگاه!
    • دانشگاه رفتن زیاد مورد علاقه ما نیست اما با این وقته من دلتنگ دانشگاه هستم و با اشتیاق بیشتری قرار شروع کنم
  • برقرار کردن تعادلی بین کار، درس و زندگی
    • تحصیل پشت تحصیل چیزی به ما اضافه نمیکنه و صرفا یکسری تابلوهای راهنما به ناکجا آباد در حال طی کردن هستیم، وقتی برای زندگی و کار هم باید گذاشت
  • استراحت درسی
    • ورودی های ذهن رو فقط نباید با اطلاعات دانشگاه پر کنیم!
  • سنجش و ورود به بازارکار
    • در این مدت کمی وارد بازارکارِ خشن شدم و فهمیدم کسب درآمد هم میتونه ساده و هم غیرساده باشه.

میشود هزاران دلیل دیگر نوشت و نوشت اما فکر میکنم کارهایی که بدلیل این وقته انجام دادم به قدری زیاد بود که ذهن منو مغرور از نوشتن دلایل بیشتر کرد.

از مختصر کارهایی که در این مدت کردم: برگذاری سه دوره فتوشاپ و شش کارگاه مختلف، نوشتن نصفه و نیمه‌ی کتاب، شرکت در دوره نه ماهه، خوندن کلی کتاب، ورزش کردن و خیلی چیزهای دیگه که در گزارش آخر سال راجبشون خواهم نوشت :))

 

پی نوشت: سه ماه تابستان و پنج ماه از ترم یک حدود ۸، ۹ ماه وقت آزاد برای من خرید.

پی نوشت: راستی ورودی بهمن شمسی پور که انتخاب اولم بود رو قبول شدم و حدود دو روز دیگه بصورت کاملا رسمی کلاس هام شروع میشه 🙂

 


مهدی درویشی

مهدی درویشی هستم !

2 دیدگاه

احسان · ۹۷/۱۲/۲۴ در ۸:۵۳ ب.ظ

انصراف دادم از دانشگاه و پشیمان نیستم

    مهدی درویشی · ۹۷/۱۲/۲۵ در ۱۰:۲۸ ب.ظ

    بعد از اولین هفته کاردانی چنین تصمیمی داشتم و قبل از کنکور هم برای کارشناسی نظرم انصراف بود
    میدونی بنظرم بیشتر استراتژی ها جواب میده فقط باید ببینی هدفت چیه و مطابق اون انتخاب کنی و حذف کنی..
    بنظر برای ادامه راهم انصراف برای “شخص من” فعلا گزینه مناسبی نبود، هر چند هنوزم گاهی اوقات درگیرش میشم 🙂
    بهترین راه بجای انصراف ایجاد وقفه برای ادامه تحصیل بود که ورودی بهمن بودن هم چنین چیزی رو تا حدی تونست فراهم کنه و در کل انصراف ندادم و پشیمانم نیستم

    ممنون از وقتی که برای مطالعه گذاشتی دوست عزیز..

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *